Ey istanbul yorgunum
Bakışlarım ağır
Uykusuzum
Denizlerin eksik kalır
Sen büyüksün ama
Yangınlarım daha büyük
Gözlerimden akan yaşlar, nehir olur
Boğulurum içinde , ruhum kaybolur.
Geceler sarar beni , sessizce vurur.
Ateşim konuşur , küller savrulur.
Ruhum bir kırık cam , keskin ve eski
Karanlık çöküyor haydi ışıkları yakın
Canlı bomba gibiyim infilakım yakın
Nerde beni kaybedenler ruhunuzu satın
Karşıma çıkmayın yüzüme bakmayın sakın.
Sabahları saklamıştım bir bana kalsın
Bak bir adım dâhi atamıyorum senden
Çizdiğimiz mutluluk hudutları ise
Her biri bir başka ayrılığın işgalinde
Gücüm yok
Yine bir gece yarısı bir damlacık kalmışım
Oda susarsın diye bana
Kırık bir saatim var, zamanı ben belirledim
Yolum karanlık ama yürürken hiç eğilmedim
Kimin ne dediği umrumda mı? Bence değil
Kalabalıkta herkes konuşur, tenhada kim belli değil.
Sırtım eğri değildir , ensem kalındır ama
Kirpikleri gecelerime uzayan kadın
Bırak uyusun gözlerim gamzelerinde
Sevgi dersen hepsi senin olsun
Sen dersen ben seninim.
Sesiyle yüreğimi okşayan kadın
Kuşlar gökyüzüne alışır gibi
İşte bende sana öyle alıştım
Dereler denize karışır gibi
İşte bende sana öyle karıştım.
Bir gecenin yarısı , gitti aklımın yarısı
Ağır geldi sonrası , çok zordu anlatması
Ah bahtımın karası , bi hayli derin yarası
Hiç iyi geçmedi , ölümdü senden sonrası
Gözlerin kapanması , rüyaya uyanması
Seni ne yazmak ne söylemek
Oturup sessizce izlemek istiyorum
Bir denizi izler gibi dinlenmek
Göz bebeklerinde yaşlanmak istiyorum
Yüzümde beliren tüm çizgilerin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!