Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Naif bir söylem hakim şiire.
Mercimek denildi mi asker ocağına teslim olduğum ilk akşamı anımsıyorum ben;mercimek ayıkladığım akşamı.
Tek tek ,parmakla çekmek yerine;kolla bölmek kocaman bir yığını ve yüz kilonun hakkından gelmek 10 dakikada..
Şiirin yaşamda benzerleriyle sıkça karşılaştığımız görüntüler vardı.
Sayın APEL'in biçem gücüyle donanımlı bir şiirselliğin bu sayfada kalıcı kılındığını söylemek olası.
Kutluyorum.
Erdemle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta