Farzet ki, kışın tatile çıkan kar, yazın soba kurdurdu!
Farzet ki, dost görünen güneş, bize küsüp kayboldu!
Farzet ki, pire için yakılan yorgan, deve için yakıldı!
Farzet ki, eşeklik paye sayıldı, tüm eşekler adam oldu!
Farzet ki, kendini bilmeyenlere ilim bilmek farz oldu!
Farzet ki, verilen söz tutulmadı, herkes alacaklı oldu!
Farzet ki, savaşlar sona erdi, yeryüzü huzuru buldu!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta