Yalnızlığımı fena fark ettiğim ‘’es’’lerimi
Hüznümün kuşlarını beslediğim heveslerimi
Sonrasızlığa öncesizlik taşıyan bekleyişlerimi…
Tariflere uymayan, tarifelere bakmayan
trenlerin bir durak sonrasında
İnilir gözüyle bakılan seferlerini….
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Biz erken veya geç farketsekte yaşanalar bizi olgunlaştırmazmı?
Tecrübe ili dikkatini biütünleştir güzel olacak
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta