Fani Hayatta Hakikat Şiiri - Ersin İlhan

Bu dünya bir gölgedir, güneş doğunca silinir,
Saltanat dediğin şey rüzgârla savrulan küldür.
Altın diye sarıldığın, yarın toprakla örtülür,
Gerçek mülk, kalpte doğan ilâhî bir nurdur.

Bir gül gibi açılır insan, sonra yaprak yaprak dökülür,
Adımız kalır belki ama özü çoktan çözülür.
Sen “ben” diye tuttukça zincirlerin çoğalır,
“Hiç” olduğunda ise Hak sana doğru yol alır.

Bu beden bir han gibidir, ruh yolcudur bu gecede,
Ne kervan durur burada ne zaman bekler pencerede.
Her nefes bir vedadır, her adım bir ayrılık,
Ama ayrılık sandığın, aslında O’na varlık.

Arayanı arayan bir sır vardır içimizde,
Deniz damlayı özler, damla denizi her nefeste.
Sen dışarda ararsın tahtı, mülkü, cenneti,
Oysa O, kalbindedir; sen sandığın her “ben”i.

Dünya bir misafirlik, kalp asıl yurttur bil,
Burada kurduğun saray rüyadan ince, kırıl.
Mal da makam da gölge, aşk ise güneştir,
Gölgeyi kovarsan ancak ışık seni seçer.

Öyleyse bırak yükünü, hafifle ruhun biraz,
Toprak ol ki üstünde rahmet güller açsın biraz.
Fânîde yok olan, bekâda doğar yeniden,
Ölmeden öl ki, hakikat seni alsın içinden.

Erilhani der ki: “Varlık bir aynadır yalnız,”
Bakan Hak’tır aslında, görünen aşksız
Sen kendini gördükçe Hak’tan uzak düşersin,
Kendini silince ise ebediyete erersin.