Fânî Dünya Şiiri - Köşektaş Türküleri

Güvenme saraya, köşküne, hana,
Kar kalmaz ettiğin, zulüm o cana,
Düşersin sonunda, sen de ziyana,
Ecel şerbetini, bir gün içer de,
Bu yalan dünyadan, göçer gidersin.

Sultan Süleyman’a, kalmadı tahtı,
Kimi kara yazmış, şu kara bahtı,
Ölümle bozulur, dünyanın ahdı,
Kefenlik bezini, usta biçer de,
Bu yalan dünyadan, göçer gidersin.

Kara toprak olur, en son durağın,
Söner bir rüzgârla, yanan çırağın,
Virane kalır bak, bağın bucağın,
Bedenin çürüyüp, candan geçer de,
Bu yalan dünyadan, göçer gidersin.

Gençliğim var diye, sakın övünme,
Gidenin ardından, boşa dövünme,
Nefsinin peşinde, asla sevinme,
Güzellik gül gibi, solar uçar da,
Bu yalan dünyadan, göçer gidersin.

Hazırla kendini, o zorlu yola,
Güvenme Köşektaş'ta, sağa ve sola,
Verilmez o yerde, kısa bir mola,
Azığın yok ise, başın naçar da,
Bu yalan dünyadan, göçer gidersin.

Can kuşu bedende, bil ki emanet,
Gaflet uykusundan, uyan nihayet,
Kılavuzun olsun, Hak ve adalet,
Hakikat kapısın, eller açar da,
Bu yalan dünyadan, göçer gidersin.