Fakire efsana dostluk şiiri

Adın Fakir,
ama mahallede herkes bilir
en zengin muhabbet sende.
Cebinde bozuk yoktur belki
ama akşamı kurtaracak bir espri
her zaman çıkar bir yerinden.
Biz seninle
parasız planlar yapıp
efsane anılar biriktirdik.
“Bir çay içip dağılırız” deyip
sabahı bulan sohbetlerin
baş mimarı sensin Fakir.
Hayat zorladığında
ilk söylenen söz şuydu hep:
“Fakir var ya, o halleder.”
Çünkü sen kriz anında
panik değil çözüm üreten
nadir adamlardansın.
Gülersin,
ortam bir anda toparlanır.
Susarsın,
herkes merak eder:
“Şimdi kesin derin bir laf geliyor.”
Ve gelir…
bazen çok mantıklı,
bazen hiç gereği yokken
efsane komik.
Sen öyle bir dostsun ki Fakir,
borç istemezsin
ama herkese güven verirsin.
Kendi derdini erteleyip
başkasının yarasını sararsın,
sonra da
“Boşver ya” deyip geçersin.
Gece üçte arasan
“Ne oldu lan?” diye açarsın telefonu,
ama bilin ki
o “lan” kelimesinin içinde
koca bir sadakat gizlidir.
Biz seninle
yolda kalıp güldük,
yanlış yerlere gidip
doğru anılar biriktirdik.
Kaybettik, kazandık,
ama birbirimizi
hiç satmadık.
Fakir,
sen var ya
dostluğun Wi-Fi’sisin:
ortamda yoksan
kimse tam çekmiyor.
Zenginlik desen
senin tanımın basit:
“Yanımda kim var?”
İşte bu yüzden
sırtımızı en rahat
sana dayadık.
Bir gün herkes dağılır,
hayat başka başka yerlere savurur belki,
ama bil ki
hangi şehirde olursak olalım
senin adın geçince
yüzlerde aynı gülümseme belirir.
Çünkü sen
sadece bir arkadaş değil,
bir dönem,
bir hikâye,
bir efsanesin Fakir.
Ve yazılsa
bizim dostluğumuz kitap olsa,
adı belli zaten:
“Parasız Ama Krallar Gibi.”