Fahri Bulut Şiirleri - Şair Fahri Bulut

KOVMA
Sen gül olsan, bende bülbül,
Konup şakısam dalında,
Dinle sevgi sunsun dilim,
Sevdiğim dalından kovma…

KÖYLERİMİZE
Şehirlerde yaşam gayrı zor oldu,
Kuyruklarda yaşam bize ar oldu,
Kiraya güç yetmez gelir dar oldu,
Bağ, bahçe, tarlalar ekimsiz kaldı,
Dönmeliyiz canlar köylerimize.

KÖYLÜM
Utansın köylüye haciz götüren,
Ensesin de her gün poza pişiren,
Aç, çıplak bırakıp fakir düşüren,
İftihar eyleriz köylüm seninle,
Cahil ders çıkarmaz zebun halinden.

KOYMADI
Nesini seveyim yalan dünyanın,
Peygamber koymadı, eren koymadı.
Nerde ilk sahibi sarayın, hanın,
Nesini seveyim yalan dünyanın,
Padişah koymadı, sultan koymadı.

KÜL OLDU
Aşkına binlerce şiirler yazdım,
İsmini kalbimin içine kazdım,
Tek bir teşekkür yok üzüldüm, kızdım,
Elli yıl avuttu miladı doldu,
Yaktım şiirleri hepsi kül oldu…

KÜLÜMÜ
Cahildim sevdana kandım,
Nazlı yârim olun sandım,
Can evimden vurdun yandım,
Aşkın savurdu külümü.

KÜLÜNE OLDU MUHTAÇ
Gerçek hadisler gibi, bizim atasözleri,
Komşular bir birinin, külüne dendi muhtaç.
Karşılıklı saygı ve sevgi sunar gözleri,
Vatandaş aman uyma, fitnenin yanından kaç,
Komşular bir birinin, külüne oldu muhtaç.

KULUN, KÖLEN OLAYIM
Çok umut beslemiştim,
Cümlesi boşa gitti,
Sanmıştım sevda sözü,
Taşsa eritir tözü,
Vuruldum ela göze,

KUL YETER BİZE
Emlik kuzu kesen vicdansız kasap,
Senden de sorulur bir gün bu hesap,
Katiller ahrette çekerler azap,
İstemez ölümüz ipekten kefen,
Kıllardan dokunan çul yeter bize…

KÜNYEME
Çeke çeke ben bu dertten ölürsem,
Aşk elinden öldü yazın künyeme.
Mezarımdan kalkar geri gelirsem,
Aşk için dirildi yazın künyeme.