Kendi elimle yediğim halta bak:
Kehanet gerçek oldu...
Gitti Kartoğlan...
TazeOğlana kaldı meydan...
Sen bittin oğlum Kardis...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Doğru söze ne denir!
Pek bi' manidar Bre Üstad:)
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta