Fâ-sıla Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Bir zamanın bitkinliği duruyor üstümde, Fa
Sıla'nın özlemi özünden ırak olmakmış
Nerde bir gurbet görsem gözünden tanırım;
bedenin ülkesine uzak durmuş ruhun
Eksik kalan durur yalnızlığında

Bir kemanın iniltisiyle kalbim yumuşar, Sı
La ile tüm putların erimesi tasavvurumda
Eridikçe putlar...
Yüzümde belirir içimde sakladığım
Alevlenir yüzüm, sessiz bir suya döner
Aslında insanın kaçtığı en çok kendisidir

Kalbin kabukları soyuldukça görünen
hakikat tüm çıplaklığıyla ortada durur
Görmek için göz nuru
ve izan gerekir

Bilmek istiyorum, ulaşmak kendime
Benden içre benin ne ahvâli var?
Üstünü örttüğüm tüm kelimeleri üryan etmek
Altı üstünde saklı kalmak hayatın
Karanlık bir nehir gibi dolaşıyor içimde

.........

Gel gör ki insan
en çok kendine yabancıdır.

19.02.2026