yoruldum bu gönül boş telaşından
bulutlar kaynarken göz terasımdan
giderim yolların en tenhasından
dilimde dil bilmez ezgiler kaldı
şu ölüm dediğin her dem ümükte
dünyayı verseler yoktur gözümde
ciğer pare pare, sızı kemikte
dilimde dil bilmez ezgiler kaldı
can nefes molası, harabi bahtım
su içmiş nehirdim aktım ha aktım
sis tutmuş dağları dupduru aştım
dilimde dil bilmez ezgiler kaldı
herkes şol âlemde arar kendini
gönül bir goncadır bulur dengini
aymaz bir deliyken oldum Aydıni
dilimde dil bilmez ezgiler kaldı
Kayıt Tarihi : 10.1.2026 00:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!