bulutlar kaynarken göz terasımdan
yoruldum bu gönül boş telaşından
giderim yolların en tenhasından
ardımda dil bilmez ezgiler kalır
şu ölüm dediğin her dem ümükte
dünyayı verseler yoktur gözümde
ciğer pare pare, sızı kemikte
ardımda dil bilmez ezgiler kalır
can nefes molası, harabi bahtım
su içmiş nehirdim aktım ha aktım
sis tutmuş dağları dupduru aştım
ardımda dil bilmez ezgiler kalır
herkes şol âlemde arar kendini
gönül bir goncadır bulur dengini
kimi Mecnun'um der kimi Aydıni
ardımda dil bilmez ezgiler kalır
Kayıt Tarihi : 10.1.2026 00:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!