Ezeli Medet Şiiri - Nurullah Başlığ

Cihânı nûr ile doldurdu o şâh-ı rûh-ı revânım,
Gönül mülküne sultan oldu, gitmedi bir ânım.

Güneş doğdu içimden, zerreler hep raksa başladı,
Ezelden parlayan bir nûrdur, aslım u erkânım.

Ne hacet Kâbe’ye gitmek, gönül beytinde Hak zâhir,
Sücudum bizzat özümdedir, budur dîn û imânım.

Şu fânî cismimin dârında Mansûr gibi asıldım,
Ene’l-Hak sırrına erdim, feda olsun bu cânım.

Deniz bende, nehir bende, bütün bir kâinat bende,
Ben O'yum, O da bendedir; ne şerhim ne beyânım.

Felek çarkın kırıp attım, zaman mülkünden el çektim,
Mekânsızlık makâmında, ezel-ebed mekânım.

Ey Nurullah, bu ne kudret, bu ne dehşetli bir sırdır,
Hem o gizli hazineyim, hem sükût-ı lisanım.