Eyvallah Bir Yürek İtirafı

Dedim ki ona; "Bak, yine bir sızı var tam şuramızda,
Yine bir isim dolanıyor dilimize, söküp atamıyoruz.
Yine uykular haram, yine sokaklar dar, yine başımız dumanlı..."

Ben anlattım, o dinledi.
Ben döküldüm, o sabretti.
Sustum sonra... Bir sigara ateşi kadar sessiz, külü kadar darmadağın kaldım.

Kendi Kalbimden Gelen O İtiraf
Yüreğim şöyle bir doğruldu yerinden,
Sanki o ihtiyar ve yorgun hali gitmiş, yerine yaralı bir aslan gelmiş gibi.
Gözlerimin içine baktı; hüzünlü ama bir o kadar da mağrur...
Dedi ki: "Bana masal anlatma evlat, bana süslü bahanelerle gelme!
Yok rüzgârdı, yok yağmurdur, yok feleğin çemberiydi...
Bırak bu edebiyatı, bırak bu kaçak dövüşmeyi!
Sen düpedüz, sen iliğine kadar, sen ölesiye...
Sen bu insana sevdalanmışsın!
Yırt at o sahte zırhlarını, saklanacak yerin kalmadı artık."

Ve Ben Sadece "Eyvallah" Dedim
Önce yutkundum, bir kentin bütün gürültüsü çöktü omuzlarıma.
Sonra bir "Eyvallah" çektim ki; yer yerinden oynadı, gökyüzü sustu sanki.
Evet be! Sevdalandım işte! Ötesi var mı?
Hangi mahkeme yargılayacak bu sevdayı?
Hangi yasa yasaklayacak senin hayalini kurmayı?
Yüreğim bana "Sevdalısın" dedi, ben de mührü bastım sol yanıma.

Şimdi herkes duysun, dünya bu büyük itirafın ağırlığı altında ezilsin:
Ben öyle her rüzgâra eğilenlerden, mevsimlik heveslere kapılanlardan değil;
Kendi kalbinin yangınında küle dönen, o külden de yeniden doğanlardanım!

Son Söz: Bizim Lügatimiz
"Sevdalanmışsın" diyenlere de tek bir cevabım var:
Bizim lügatimizde sevda; birine esir olmak ya da diz çökmek değil,
Kendi yüreğinin feryadına, o devasa yangınına arkasını dönmeden,
Gözünün içine baka baka ’Eyvallah’ diyebilecek kadar cesur olmaktır.
Bundan sonra ne yol yorar bizi, ne de yokluk...
Çünkü ben artık başkasına değil, kendi hakikatime teslim oldum.