Özcan Öğüt - Eyvallah! Şiiri - Antolojim ...

Senden sonra sırtlandığım yalnızlıkların çırpınışlarından, dımdızlak iki ihtimalle kala kalmıştım ortada..

İlki, soyut yansımalarınla cebelleşen salt sürtükçe bir varoluş çabasına esir olmaktı.

Yani o “yürek batımı” anılarının, bir nevi kadrolu kaltağı rolüne “soyunmaktan” ibaretti sadece..

Hani o kahrolası hasretinin kuytusunda kaybolup, sensizliğinde izlerine kapandığım o geçmişin-geçemeyen tutkusuyla “zihnime dolanan” anılarınca becerilmeye göz yummaktı öylece!