Eyvahlar boşuna Şiiri - Halim Camgoz 3

Düşmeden şu dünya denilen dar kapıdan sakara,
Diz çök, başını koy secdeye; yalvar o güzel Mevla’ya...
Sakın ha gönül kırma, vaktin varken geç olmadan,
Durma öyle mahzun, dövünerek yalvar yakara...
Eğer içten bir ah ile tövbe edersen şu fani dünyada;
O yüce rahmet, merhem olur elbet sızlayan yarana.
Sakın ümidini kesme! Şükürle sarıl seni yoktan var edene...
​Baktım ki ömür sermayesi geçmiş beyhude, geçmiş boşuna,
Ansızın Azrail dayanır kapına, kastedir tatlı canına...
Bir gün gelir, imdat eylersin o ıssız mezar başında;
Lakin kurtla akrep ziyafet kurunca şu çıplak bedenine,
Feryatların ulaşmaz göğe, dökülen yaşlar boşuna...
Vardığın o son durak, o soğuk musalla taşı var ya;
İşte o an geldi mi, dilindeki eyvahlar boşuna!
​Gitse de gitmese de hoşuna, o kara toprağa gireceksin...
Sarayların, makamların geride kalacak; tek başına kalacaksın.
Kabir melekleri dizilince karşında, sormaya başlar sualleri;
Eğer dünya meşgalesiyle unuttuysan Rabbinin kelamını,
Akıl baştan çıkar, diller lal olur, dökülür günahların...
Nara götürürlerse o nazlı büyüttüğün bedenini;
Kainat duyar feryadını da, bir tek sen duymazsın...
Çığlıkların arşı titretir de, eyvahlar artık boşuna!