Eylüle Dair…Yapraklar rengini değiştiriyordu,Bahçemizdeki ceviz ağacı,Yaşlı bir teyzenin yokuş yolu çıktıktan sonrakiYorgun, bitkin haline benziyordu.Esen rüzgâra teslim olmuş,Dalından düşen yapraklara çaresizce bakıyordu;Hüznü, heybeti kadar büyüktü.
* * *
Sonra annem seslendi...Annemin sesi, radyoda çalan sanat müziklerindenÇok daha güzeldi.Yaşam vardı içinde; sevinç, mutluluk, umut, özgürlük…Ceviz ağacından müsaade isteyerek ayrıldım,Koşarak evin kapısını açtım.Annem korku ve telaşla bir şeyler anlattı,Pek anlayamıyordum...Aklım hâlâ hüzünlü ceviz ağacında…Ben çocuktum ve tabiattan anlıyordum;Radyodaki haberde ihtilalin ne olduğunuNereden bilebilirdim ki?
* * *
Ansızın babam geldi,O zamanlar babam Erek Dağı kadar heybetliydi,Heybetli ve yüksekti...Fakat babamın omuzlarında kar vardı!Bakışlarında ise ceviz ağacının çaresizliği…* * *
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta