Eylülde Savrulan Yaprak Şiiri - Hamit Atay

Eylülde Savrulan Yaprak

Eylül geldi, rüzgârla doldu sokaklar,
Bir yanım hüzünle, bir yanım hatıralar.
Gözlerimde eski günlerin izleri,
Kalbimde yorgun düşlerin sızıları var.

Savruluyor dallardan düşen yapraklar,
Her biri bir ayrılık, bir veda taşır.
Bir yaprak ben olsam, rüzgâra karışsam,
Kim bilir hangi yüreğe konar, kimde yaşar?

Gökyüzü bulutla örtmüş yüzünü,
Yağmur damlaları dokunur sessizce.
Sanki her damla, senin adını fısıldar,
Sanki gök bile ağlar sen gidince.

Eylülde sararan her dal, her yaprak,
Geçip giden günlerimi hatırlatır bana.
Gidişin de bir sonbahar gibi soğuk,
Dönüşün yok, umutlarım da yıkık duvarlarda.

Bir köşede oturur, uzun uzun beklerim,
Rüzgârın uğultusunda seni dinlerim.
Gelmezsin bilirim, ama yine de düşlerim,
Çünkü düşler olmasa ben kim olurum ki?

Eylül, bir ayrılıktır aslında,
Sessiz çığlıklarla dolu bir yolculuk.
Yaprak gibi savrulurum hayatın içinde,
Köküm seninle, dalım kimsesiz, yorgunluk.

Ve bilirim, her sonbahar bana seni getirir,
Her sarı yaprak bir ömrü bitirir.
Ama ben yine de umutla bakarım göğe,
Belki bir gün eylül de gülüşünü getirir.

Hamit Atay