Eylül’ün Sessizliği Şiiri - Mustafa Yürük

Gerçekler korkutuyor ruhu
Bu kural aşkı yaşattı ve bitti
Eylül sonu sabahı dağınık hevesim
Kavuşamamak sana iki cümlem seninle
El ele tutuşmuş çocukluk aşkları bir oyun
Bugün lezzetini alırsın
Yarın yağmurlu bir cam kenarı
Eylül sonu gecesinde kalan umut
Gözlerimdeki son bakışa sövüyor
Dökülen her bir yaprak
Soğukta titreyen bir bebek gibi akan yaşların
Ismarlıyorum nedeni bilinmeyenleri bilir gibi yaşamayı
Kapılar kapalı
Önünde çatlak duvarlar
Eylül sabahında çiçekli duvarlara bakıyor
Roman gibi anılara gül atıyor
Canlanmıyor hüznün ritimli isyanı
Yazıyor yüreğim sıcak ellerini
Gülümsemem sevincimi belli etmem
Yalandanmış gibi sayarım
O gece mutlu gecen anlayamıyor musun
Okurken mısralarda kendini
Eylülden ekime geçen son dakikalar
Anlayamıyorsun ayların önemini
Yaprakların çığlıklı sessiz sessiz ağlayışını