Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Üşüyen cesetler diyarında
İşlerken, aşk için ölmenin gerekliliğini
Günahların masumiyetini örtünüp
Gün batımlarıyla tanıdım zebanileri
kaleminiz daim olsun.....
Herkes bir şeyler söyler ama kimse anlamak için dinlemeye tenezzül etmez.Çünkü hep en çok bilenleri vardır hayatın ki aslında hiçbir halttan anladıkları da yoktur, üstüne gideceksin acının, gözyaşının ve gerektiğinde umutsuzluğun, biliyorsun ki doğru olanı bulmak bir yığın yanlışın içinden geçmektir..
yüreğinize sağlık..selam dua ile..
'ölümden bahsetmek hep acı verir bana.insan sevdiklerini tek tek kaybedince bu dünyanın fani oldugunu daha iyi anlıyor.tam puan.elinize,yüreginize saglık.'
Serbest şiirde okuduğum en güzel örneklerden. Bende başarınızı kutluyorum. Saygı ile.
Harika bir şiir ..Nasıl ama nasıl güzellikte..Üçüncülüğü fazlasıyla hakeden çalışmanızı kutluyorum..10
Eyvahlar sur oluyor
Tövbeler örüyorken ukdelerim
Kölesi olduğum sahibim
Elbet ki açacak pencerelerini gök kubbenin
Nicedir,
Yüreğim aşk biriktiriyor
Asuman duygularım sebil
Bereketini istiyor sevgilerim
Biliyorum
Ölü bir kentte en çok ben öldüm
Utangaç katiller gibi
En çokta sevdiklerim vurmuştu beni
Gidiyorum…
Tek gerçek ölümken
Yalan olan dünya
Bir varmış bir yokmuş
Ben değimliyim yani…
Muhteşem bir şiir sevgili Bilal Karaman.Çok haklı b,r dereceniz var. Yüreğinizin hakkıyla bir üçüncülüktü bu bence Üstelik onca şairin arasından seçilmek...Gönülden kutluyorum tam puanımla + ant...Sevgilerimle...
ANLAMLIYDI ŞİİR
YÜREĞİNİZİN SESİ HİÇ SUSMASIN
KUTLYTORUM BU DEĞERLİ ÇALIŞMAYTI
KUTLUYORUM KALEMİ
SAYGILARIMLA RAM PUAN +ANTO
Avuçlarımda
Zemheriden kalma güneş kırıntısı
Nasibini bekliyorum
Gün doğumlarının
Ben hiç kendime ağlamadım
Yuvayı terk eden güvercindi gözyaşlarım
Yüzümde sonbahar
Eylül gözlerim
Arşa yükseliyor sefil yakarışlarım
Katar, katar âminler dileniyorum
Benimle yarışan mahcup beden
İzine düştü derin vadilerin
okumaktan çok haz aldığım bir çalışmaydı inanın
elbette ödüle layık görülmüş şüphe ederdim bu güzel çalışma elenseydi.....kaleminizi çok beyeniyorum ve takipteyim öğreneceğim mutlaka bir şeyler buluyorum tebrik ederim başarınızın devamını diliyorum edebiyata şiire gönül vermek küçümsenecek bir şey deyil ..işte sonuç saygıyla
Avuçlarımda
Zemheriden kalma güneş kırıntısı
Nasibini bekliyorum
Gün doğumlarının
Ben hiç kendime ağlamadım
Yuvayı terk eden güvercindi gözyaşlarım
Yüzümde sonbahar
Eylül gözlerim
Arşa yükseliyor sefil yakarışlarım
Katar, katar âminler dileniyorum
Benimle yarışan mahcup beden
İzine düştü derin vadilerin
okumaktan çok haz aldığım bir çalışmaydı inanın
elbette ödüle layık görülmüş şüphe ederdim bu güzel çalışma elenseydi.....kaleminizi çok beyeniyorum ve takipteyim öğreneceğim mutlaka bir şeyler buluyorum tebrik ederim başarınızın devamını diliyorum edebiyata şiire gönül vermek küçümsenecek bir şey deyil ..işte sonuç saygıyla
Bu şiir ile ilgili 19 tane yorum bulunmakta