Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
..................üşüyorum
eylül eylül üşüyorum iliklerimde
yapraklar dökülüyor bir bir dallarımdan
kırağılar düşüyor öbek öbek saçlarıma
bütün salıları sileceğim penceremin buğusundaki
belki,yeniden kendimi bulurum diye…
gözlerim kırılıyor,
titriyorum için için
içimde bir yerler üşüyor
yalnızlık (ölüm) çekiştiriyor bir yanımı durup dururken; hadi..! Diye… ...............
.............eylüle haksızlık etmeyelim......
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta