Eylül...
Neden sevilir ki ruhu açık mavi sanılan bu veda kuşu
Halbuki hüzün kokar hazanı müjdelemek için kanat çırptığında...
Düşümdeki dört yapraklı yonca başlar yaprağını dökmeye
Kayalık dibinde gruplaşan papatyalar bir bir eksilir mevsim dönerken hazana
Toprağa sıkıca sarılmış ağaç da ağlar vedalaşamadığı her bir yaprağına
Hem sonra birbirinden ayrılan ellerin soğuyan terleriyle hatırımdadır hep eylül
Küçük heyecanlara paydos
Çünkü rüzgarla aynı yaşdayım
Çünkü güneş kardeşim
Bir ırmakla şevişmekteyim
Bana artık dingin olmak
Devamını Oku
Çünkü rüzgarla aynı yaşdayım
Çünkü güneş kardeşim
Bir ırmakla şevişmekteyim
Bana artık dingin olmak




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta