Eylem Türk Şiirleri - Şair Eylem Türk

Bilinmez bir şehrin/
Bilmem hangi ücra köşesindeyim/
Ne yana baksam mavi.../
şaşkınım/
Yorgun bedenim sürükleniyor salkım saçak/
Issız bir köy kasabası mola yerim/

Yaşam denen sancılı acı
Ağır geldi boynuma

Beyazlıklar yok oldu hayatımda
Karanlıklara gömüldü ak-pak kalbim

Bakan bütün yüzler yabancı
Gerçek olan bir tek sensin; Yalan Dünya’da
İstemem…
Senden başka kimsenin eli değmesin bana
İstemem…
Senin gözlerinden başka kimse bakmasın varlığıma

Unutulmazım…

Her yeni gelen günde gün ve gün çoğalan sevgilim

Geçmişim…

Umudu bir çocuğun cebine bıraktım
Ve sessizce uzaklaştım...koşar adım
Yaşanmış bir geçmişe inat;
Küllerini savurdum biriktirdiğim acıların
Denizin mavi gözleri,kül rengi şimdi

İki katlı tahta evimizin
Geçmiş zamane merdivenlerinde
Çocuk şarkıları mırıldanırken ben
Sense belki abim yaşımda
İlk sloganlarını bağırını yırtarcasına söylüyordun
Şimdi zaman yürek atışı

Seni göz nuru el emeği işledim yüreğime
Bir gül misali sevdim gözlerini,ellerini
Solduğun vakit atmadım yüreğimden seni
Kuruttum acılarımı bir gül misali

Kelebeklerin ömrü gibi kısa yaşanır aşklar

Gün dönümü karanlığa karışıyor şehirler...
İçimin ışıkları birbir süzülüyor.

Ben hüznü seviyorum-hüzün esved-i...
Bundandır esved-e düşkünlüğüm.

Düşlerim uzak bir ülkenin çorak toprağı
Adımlarımı attıkça sen oluyor tozlu yollar
Geceleri sensizliği yazıyorum siyah duvarlarıma
Ateş böceğinin uğultusu eşlik ediyor geceme
Ben seni hayal ediyorum
Yitik kentimin gecelerinde.

Kahkahalarım sende kaldı...
Huzurum sende...
Çıkar cebinden mutluluğumu...
İçim acıyor...
Anlasana;
Nefes alamıyorum...sensiz bir ağıtım dillerde...