Ey zaman Şiiri - Dağlar Özügüç

Hangi mezarlığa gömdün merhameti?
Hangi rüzgâr savurdu vicdanın küllerini?
Biz ki bir zamanlar
Bir damla gözyaşını bile emanet bilirdik.
Şimdi bak
Gözler ışıl ışıl, kalpler karanlık.
Eller sıcak, niyetler buz.
Ve insan,
Kendi gölgesinden bile ürken bir hatıraya dönmüş.
Yüreklerin ölmeden çürüdüğü bu zamanda
Hâlâ bir dirilişin kokusunu arıyoruz
Belki bir masum çocuk duasında,
Belki geceyi yaran tek bir vicdan sızısında