Ey Yâr Şiiri - Faruk Karapınar

Kârânî yandı da söndü;
Yanılsamalarından bir tek gerçek seni gördü.
Gönlüm harâbede kaldı,
Bir bakışınla gülistânı ördü.

Sensiz felek neyleyip
Mihnet-i aşk ile serzâr olur?
Her lahza adını andıkça dil,
Firkatinle bîkarâr olur.

Gamzende kevser içen
Bülbül-i aşk ağlar perîşan;
Sâye-i zülfün olur her gece
Rûhumda bir feryâdân.

Gittin, Cemâlin süzülüp aktı
Hayâl-i gözlerimden;
Bir âh düşer her gece
Hânumân-ı sözlerimden.

Mihr-i visâlinle yanar hâlâ
Gönül denizlerim;
Sensiz bahâr olmaz,
Sensiz yaz kışa döner.
Solmuş gülde hep hazân izlerim.

Ey yâr! Vefâ kimde kaldı?
Sen giden, ben bekleyen…
Zamanın gerdâbında yitik bir âşık
Sâde ben.