Kar tabakası beyaz bir perde bedenimde sanki,
Gece gittikçe kararıyor, tipi yağar yüreğime, bedenim sensiz titrer.
Döndüremem artık batan güneşi, rüzgar kuru, sensizlik acı hançer içimde!
Bir alev bürüdü kalbimin en derin yerlerine, kor olmuş ateş yakar, için için, ruhumu.
Yağmurlu gecelerde bir hüzündür şarkılarımız,
Güneş kızılı yüreğim, umutsuz kalbim, sensiz kırık.
Gördüğüm seraplarda ararım yokluğunu, ansızın şimşek gibi Cennet bahçeme girersin diye.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta