Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Meğer hep dönmüşüz kendi etrafımızda.
Hangi yöne dönsem tanıdık,
Bir hatıra,
Bir aşinalık,
Uykusuz,yorgun,bitkin,
Vakti gelmiş veda'nın ne çare,
Uzun yolculuk başlamış bir kere
Gözyaşları zoraki tutulan,
Bizim payımıza yine hicran,
Yine ayrılık,
Ne gönlümde mecal
Ne kalemimde takat
Bu hikayeyi bitirmeye.....
yinede bitmiş hikaye yüreğinize sağlık kutlarım güzel şiiriniz için selamlar
Turhan Toy
Bizim payımıza yine hicran,
Yine ayrılık,
Ne gönlümde mecal
Ne kalemimde takat
Bu hikayeyi bitirmeye.....
tebrikler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta