Ey sevgili söylesene, gül üzerine gül hiç koklanır mı?
İnsanı mutlu eden, neşe ve sür urlar saklanır mı?
Şarıl şarıl akan sevda pınarlarının akışını seyrederken?
Sırılsıklam meftun ben gibi birine, böyle celali ve haşin bakılır mı?
Ey sevgili söylesene, sevilen seveni affetmez mi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hayırlı, meşru, fıtri, makul ve baki muhabbetler dilerim İbrahim Halil bey.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta