Ey Rab Şiiri - Hasan Salih Avcı

Daralmış kalbimin nefesleri,
Sığmaz oldu bu daracık evrene
Bir avuç toprağım, kırık hevesleri,
Kim eyledi seni böyle virane?

Yandı yürek, çöl oldu avuçlarım,
Bir damla su için deli divane.
Her nefeste “Ey Rabbim!” diyen dudaklarım,
Sana varacak yol bulur mu bu cane ?

Şu mal da yalan, şu mülk de bir hayal,
Emanet hepsi, kalacak mı elde?
Asıl sahip sensin, cümle âlem sana kail,
Ben ise bir sığınak isterim sende.

Ne altın ne gümüş, ne şan ne şöhret,
İsterim ben seni, sade seni, bana seni gerek.
Bu dünya geçici, sen ebedî bir devlet,
Gel kalbimi aç, koy içine beni.

Nefesimde dua, gözümde yaş,
Özlemim bir umman, içimde ateş.
Sırrına ermek ister garip bir kuş,
Kanatsız uçmak ister senin katına.

Al bu dünyayı, ver bana bir “Yâr”ı,
Göz yaşımda gizli binlerce yalvarış.
Yanayım ateşine, sarayım nurunu,
Kavuşayım asıl vuslatın tadına.

Mal da senin, mülk de senin, can da senin,
Hakikat sahibi sensin, cihan da senin.
Bu daracık dünya bana yetmez oldu,
Genişlet kalbimi, sığınayım Sana
Ey Rabbim