Ey Ölümlü Şiiri - Sezai Efiloğlu 2

Ey bedeni ölüp, rûh'u ölmeyen,
Ölüm sende güzel durur ne dersin?
Ey bedeninde rûh görülmeyen
Dünya seni özel bulur ne dersin?

Ölüm diye diye ölüm mü eskir?
Sen öyle san var git talihsiz meskûr.
Allâh olmalıydı her hâl'de mezkûr
Elin dilin kalbin yaban ne dersin?

Ölmek ağıt yakmak sanmak değildir
Ölmek canı Hâkka sunmak değildir
Ölmek dünyadan kurtulmak değildir
Ölmeden ölümü öldürmek dersin!

Ölmek isteyene sözüm olur mu?
Alkış var, duâ'ya lüzum olur mu?
İmânsıza kolay ölüm olur mu?
Sen hiç öldün mü? ölüm ne dersin?

Ölümü kuru bir gürültü sanma
Bence ölüm; yaratan Allâh'ı anma!
Ölüm ebediyetliğe inanma
Yetmiyormu bu inkârlar ne dersin?

Tepeden tırnağa ölmek evlâdır
Merhamet edecek ancak Mevlâdır,
İmân'lı ihlâs'lı olmak evlâdır
Güle güle ölmek budur ne dersin?

Ey ölümlü Efiloğlu nasılsın?
İmân ile iki dünyân basılsın.
Hâkka râm ol! adın arşa yazılsın
Sana (Gel !Hoşgeldin) dense ne dersin?