Aziz şehitlerimizin ruhları şaad olsun.
Elbette bu sisler kalkacak, ükemin üstünden.
Bozkurtlar uluyacak memleketimin dağlarında.
Çakal sürüleri kaçacak delik arıyacak.
İnmiyecek bayrağımız, inadına o kutsal semadan.
Dinmiyecek ezanlar, susturamayacak karanlık vicdanlar.
Şefaatçı olacak peygamberim,
O pak alınlardan öperek şehitlerimin...
Ey nefsim duy sesimi;
Doğacak her gün üstümüze atılan toprağımız olacak.
Ezanlar gökyüzünü bizsizde saracak.
Zaman durmayacak, yine akacak.
Belki kırdığımız gönüller bile bizi unutacak.
Ya küle dönecek, ya da güle döneceğiz.
Uzatsak belki tutulacak ellerimiz,
Bağırabilsek sesimiz duyulacak.
Kimbilir İşaret parmakları neyi gösterecek,
Belki gösterecek bir şeyde kalmayacak.
Dünyanın tüm duvarlarını örebilsekte,
Tüm merdivenlerini uç uca dizsek,
Bir yetimin yüreğine yetişemez,
Bir öksüzün gönlüne giremeyiz.
Duy ey nefsim! eğil eğilebildiğin kadar.
Yükselebileceğin yer ancak toprak seviyesi.
Kayıt Tarihi : 9.5.2016 16:06:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!