Ey Nebi! Şiiri - Ahmet Tabak

Temiz soylu, güzel huylu, Ey Nebi!
Yetimlerin, öksüzlerin sahibi.
Kâinatın Sultânı’nın habibi,
Hasta olan şu gönlümün tabibi.

Çocukluğun örnek idi bizlere,
Konuşmadın yalandan söz bir kere.
Rahmet geldi yaşadığın her yere,
Şifa oldun seni gören gözlere.

Hayran kaldı düşmanların Mekke’de,
Hakem oldun Araplara Kâbe’de.
Ahmed idin, övülmüştün göklerde,
Yazıyordu Tevrat ile İncil’de.

Son elçiye selam olsun bin kere,
Nasıl girdin katılaşmış kalplere?
Hiç kızmadın seni üzen sözlere,
Örnek oldun ümmet olan bizlere.

Delilisin âlemlerin Rabbinin,
Örneği yok bıraktığın eserin.
Vermiş idin insanlığa izzetin,
Fatihisin Medine’nin, Mekke’nin.

Vahşi idi, cahil idi insanlık,
Kaplamıştı tüm dünyayı karanlık.
Sen doğunca zâil oldu şeytanlık,
Hep yıkıldı zalim olan sultanlık.

Salavatlar senin için, Ey Nebi!
Dostun ile yapmıştın sen hicreti.
Davan için harcamıştın serveti,
Yetiştirdin en hayırlı ümmeti.

25.01.2026
Ahmet TABAK