Ey Karanlık,
Güneş doğana kadar üzerimdesin,
Neyseki yıldızlar var;
Kafam yastıkta, aklım yalnızlığımda,
Acı bir ilaç gibi çekiyorum içime;
Düşünüyorum kalabalıklar içinde yalnızlığımı,
Sahte tebessümler karşısında hüznümle rahatlıyorum;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta