Ey İnsan Şiiri - Şükrullah Yavuzer

‎İnsanların beyinlerinde pranga
‎Yüreklerinde kelepçe
‎Ey köhne zaman!
‎Ey suskun Halepçe!
‎Ey ölüm kokan Hocalı!
‎Ey Ümmetin yetimi Gazze!
‎
‎Ey mazlum Bosna!
‎Ey masmavi Sema!
‎Ey berrak su!
‎Ey humus ve Hama!
‎Ey sütunsuz gökyüzü!
‎Ey Sabra ve Şatilla!
‎
‎Suyun buharlaşması gibi
‎Bir kuşun derin bir maviliye
‎Uçması gibi
‎Kayboldu gözlerden insanlık
‎Yok oldu merhamet
‎Kör, sağır ve dilsiz Adalet
‎Revaçta mal, mülk,
‎Makam ve şöhret,
‎Kokuşmuş çağdaşlık
‎Çırılçıplak medeniyet.
‎Yanaklarda Judas'ın öpücüğü!
‎Son pişmanlık,
‎Erguvan ağacı ve ihanet...
‎
‎Sırtını ümmete dönmüş
‎Küskün mahzun Hanzala
‎Yeniden çarmıha gerilmiş İsa
‎Musa Küskün Tevrata
‎Yakup'un gözleri yine mahzun
‎Yusuflar kuyuda
‎İbrahim yine ateşlerde...
‎
‎Hak, Zümrüdü Anka'nın
‎Kanatlarında
‎Adalet Kaf Dağının ardında
‎Gözlerine mil çekilmiş Demokrasi,
‎Sağır ve dilsiz insan hakları
‎Bir imtihandan geçiyor insanlık
‎ağır mı ağır...
‎
‎Katlediliyor mazlumlar
‎Suskun İslam coğrafyasında
‎Bir meçhule doğru koşuyor insanlık
‎Mayın tarlası dünyada...
‎
‎Hiç görmediğim bir şehrin
‎Hüznü var içimde
‎Annesine sığınır gibi
‎Ölümün kucağına sığınan
‎Çocukların şehri
‎Kanafani'ye öykünen
‎Çocukların şehri...
‎
‎Öptüm avuçlarından
‎Zalime taş atan çocukların
‎Suskun ümmeti görseydi Nebi
‎Döner miydi acep  miraçtan
‎Uyan uyan ey İnsan
‎Uyan gaflet uykusundan...
‎                  Şükrullah YAVUZER
‎