Ey Hayat Şiiri - Kazım Üçok

Ey hayat!
Böyle miydi senin ile ahtımız
Yerden yere vurdun batırdın beni
Kapandıkça kapandı kara bahtımız
Taştan taşa çaldın bitirdin beni
Ey hayat!

Yoldaş olduk iki kapılı bu handa
Bir kavlimiz vardı seninle vakti-zamanda
Bu dünyada olmazsa Ulu-Divanda
En sonunda isyanlara getirdin beni
Ey hayat!

Hiç eser kalmadı eski halimden
Ne bir vefa buldum ne kurtuldum elinden
Farkı var mı bu zulmetin ölümden
Ölmeden kara toprağa yatırdın beni
Ey hayat!

Hep anı rüyalarda aynı düşteyim
Ya karabasan gecelerde ya kara kıştayım
Güz gülleri gibiyim hep aynı yaştayım
Bir bahar görmeden bitirdin beni
Ey hayat!

Benim mi aynalarda gördüğüm bu yüz
Sanki babadan yetim anadan öksüz
Ey çözülmeyen muamma, ey efsunlu giz
Karanlık bir hayal gibi ne hallere getirdin beni
Ey hayat!

Kimse çekmez bu acıyı benden ziyade
Dertlerime dert ekledin dünden ziyade
Kendimi bildiğim günden ziyade
Tarumar ettin ömrümü bitirdin beni
Ey hayat!

Yoruldum, kırıldım, gücüm kalmadı
Çektiğim acıları yok saydım, acım kalmadı
Böyle bir hayata ihtiyacım kalmadı
Göz göre göre yitirdin beni
Ey hayat!
Göz göre göre yitirdin beni!..