Kendimi platonik bir ovanın
prensi zannediyorum.
Zannedilir hep burumlarda
çıkışa yarınlar.
Ben yarını bugün zannediyorum
içim acıyor,
düne bugün diye...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




elinize sağlık hoş olmuş yüreğinizin hiç susmaması dileği ile
hoştu tebrik ediyorum, saygılar Gülay MORGÜL
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta