Ey Güzel Yâr! Şiiri - Mustafa Hoşoğlu

Ey Güzel Yâr!

Ey güzel yâr nerdesin gözlerim arar seni!
Ayrılık hasretini artık yaşatma bana,
Sensiz bir boşluktayım yüreğim sorar seni,
Hasretimi duymazsan feryadımı duysana.

Bil ki, bana yakışmaz methedersem özümü,
Sevdamı haykırırım esirgemem sözümü,
Kuş misali hafifsem bunun sebebi sensin,
Karanlıkta yüzerken açtın gönül gözümü.

Gönül anlat derdini hallerini bilene
Her derdini anlatma dar gününe gülene
Herkes sarraf değil ki anlasın altın kalbi,
Sevgini esirgeme sana koşup gelene.

Derya, deniz neylesin cehennem yüreğim var,
Güzel yarınlar için gönülden dileğim var,
Yüzümü güldüremez senden başka hiçbir gül,
Başka gülü neyleyim sen gibi meleğim var?

Yazar dururum ama cevap var mı halime?
Halim tarif edecek ne söz var ne kelime,
İkimiz de yazarız, lakin farklı yerlere,
Sen yazarsın deftere ben yazarım kalbime.

Hiç kimseler sevdama sen kadar yakışmadı,
Bu gözler senden başka tutkulu bakışmadı,
Gittiğin günden beri yanarım alev alev,
Unutmaya çalıştım yüreğim yatışmadı.

Bana yar demese de ah okumam o güle,
Reyhan kokulu yâre, o doyumsuz sümbüle,
Bu yürek var oldukça onun için çarpacak,
Yaradan nasip etsin altın kalpli bülbüle.

Mustafa Hoşoğlu