Ne cevap ararsın yorgunluğuna, be Ey Gönül!
Dert dolu şu dağları sen aşmadın mı?
Sularını biriktirip sel gibi taşmadın mı?
Dereleri geçip okyanuslara ulaşmadın mı?
Her elini verene hep kollarını açmadın mı?
Dağda sensin, okyanusda... Bil bunu Ey Gönül!
Nereye gitsen yükün ağır, kurtulamazsın külfetten.
Sen yine korkma, heleki hiç yorulma gülümsemekten.
En zifir gece aydınlıklara doğar, karanlık gebelikten.
Unutma Ey Gönül! Yürekler beslenir hep umut etmekten.
-vedâti-
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bende aynen öyle kendi kendime tembih ediyorum üstad :)))
Insan pes etmemeli,daim hayata gülümseye bilmeli.
Ümit etmek,ümitvar olmak da güzel.
Selamlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta