Ey Gönül Şiiri - Hilmi Atasever

Ey gönül, arlanıp gül mü oldun güller içinde,
Harlanıp kül mü oldun odlar içinde?
Hangi rüzgâr savurdu seni bilinmez diyarlara,
Hangi ateş yaktı seni, kor oldun içimde?
Nedir bu çekilen cefa, bu suskun sızı,
Her gülüşün ardında saklı bir hüzün.
Dost bildiklerin mi vurdu en derinden,
İnsanda arama vefa dünya içinde,
Her kalp bir konaktır insan misafir
Gölge gibi gelir gider sadakat sandıkların,
Bir avuç hatıra kalır ömrün gizinde.
Ey gönül, yine de kırılma, yine de dayan,
Küllerden doğan umutla yeniden uyan.
Her gecenin sabahı var, unutma bunu,
En karanlık an bile doğurur bir zaman