Ey Gönül Şiiri - Baki Ortak

Ey gönül…
Bu dünya alkışla kandırır seni,
kalabalıklar içinde yapayalnız bırakır.
Bir beşik sallanır sevinirsin,
bir saç örgüsü okşanır,
gelecek sanırsın…
Oysa zaman,
en çok güvendiklerini
birer birer alır elinden.

Mal dersin, mülk dersin,
evlat dersin…
Hepsi emanettir gönül.
Emanete bel bağlayan
günün birinde duvara yaslanır.
Dizlerin titrer,
sesin duyulmaz olur,
kapılar çalınmaz,,,,

Gururlanma oğlun var diye gönül
Kızım var deyip de övünme gönül
Ne mala güven ne servete gönül
Hepsi geçer gider unutma gönül

Ey gönül,
bugün baş ucunda bekleyenler
yarın yolunu şaşırabilir.
Herkes kendi yükünü taşır,
kimse kimsenin kaderini değil.
Bir tas suyu çok görenler olur,
bir selamı ağır sayanlar…

Zaman gelir,
el ayaktan düşersin,
aynaya bakamazsın.
İşte o gün anlarsın;
insan en çok
yalnızlığına muhtaçtır.

Ne oğlana yaslan ne kıza gönül
Güvenme yarına ha düne gönül
Bir nefeslik candır bu dünya gönül
Hak’tan başkası da yalan be gönül

Ey gönül…
Bir çocuğun gülüşüne bağlama ömrünü,
bir adın varlığına yaslama kaderini.
Beşikte sallanan umutlar
bir gün susar,
adımlar uzaklaşır kapından.
Kalan,
yalnızca duvarlara sinmiş hatırandır.

Bugün “babam”, “anam” diye sarılan
yarın kendi yüküne düşer.
Zaman acımasızdır gönül,
sevdiğini senden alır
ders olsun diye.
Ve sen anlarsın ki
en kalabalık evler bile
sessizlikten yıkılır gönül.

Bir gün dizlerin tutmaz olur,
ellerin titrer,
sesin çağırsa da duyulmaz.
İşte o vakit
kimsenin yüzüne bakmaya
yüzün kalmaz.
Bir tas çorba bile
lütuf sayılır sana gönül.

Ey gönül,...
Gurur,
insanı en çok o gün yakar.
“Ben vardım” dediğin her şey
birer birer susar.
İnsan,
kendi yalnızlığıyla sınanır
en ağır imtihanda.

Gün gelir düşersin yollara gönül
Bakan olmaz garip hâline gönül
Dost dediğin seni terk eder gönül
Sabırla yoğrul hep yıkılma gönül

Ey gönül…
Sözün az olsun,
yükün hafif.
Kırıl ama kin tutma,
sus ama içini karartma.
Bugün seni övenler
yarın seni tanımaz.
İnsanın değeri
gür sesinde değil,
suskunluğundadır.

Bir gün kapın çalınmazsa
darılma hayata,
o gün kendinle tanışırsın.
Ve anlarsın ki
asıl evlat,
iyi bir isimdir arkanda kalan.

İşte böyle ey gönül…
Ne oğul övüncün olsun,
ne kız sığınağın.
Övünmek istiyorsan
edeple övün,
dayanacaksan
yalnız Hakk’a dayan gönül.

Bu sözler,
ömrün yükünü sessiz taşıyan
bir derviş yüreğinden döküldü.
Adı da buraya yakışır:

Kul Ortak der ki:
Güvenme gölgeye gönül,
güneş batınca
hepsi kaybolur…

KUL ORTAK