Ey Gönlüm Şiiri - Hüseyin Tüysüz

Ey gönlüm, yine bir âh ile yansın mı bu cânım,
Geceler gönlüme keder, gündüzüm firkât-i anım.

Zemânın devri döner, âdemin fıtratı gülmez,
Kader bir imtihândır; sabredersen olur cânım.

Nice rüzgâr-ı gam eser, hâlimi bîgâne eyler,
Ne çâre, ne çâresiz bir hâle düştü bu cânım.

Nefis bir ejderhâ olur, kalbi yakar, tîr atar,
Lâkin sabr ehline her dem rahmet indirir Hânım.

Merhamet kapısını çalar, âh ederim derinden;
Gözümün yaşını silen bir lütf arar mekanım.

İlâhî sırdır insanda, her dertte bir hikmet var,
Bu dünya bir imtihân, bir dem gelir, geçer cânım.

Gönül her dem kırılır, taşır yine yâr yükünü,
Ne gam ki zulmet olsa; doğar elbet bir seher şânım.

Ey gönlüm, susma artık; çektiğin derdi sakınma,
Zira her âh-ı derûnda gizlidir bin bir fermânım.