Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sevgili kardeşim değerli antoloji şairi sayın: Mahmut Mücahit Özdemir.
Şiir muhteşem final beyti üzerinde bir abide gibi yükleniyor. O final beyti ki eşsizliği ve benzersizliği ile şiirin bütün ağır yükünü iki mısrayla yüklemiş alıp sonsuz ufuklara taşıyor. Muhteşemdi.
Duygu yüklü muhteşem bir şiir kaleme almışsınız.Beğenerek ve saygı duyarak okudum.
Tebrik ediyor ve her şeyin sizin ve sevdiklerinizin gönlüne göre olması dileklerimi iletiyorum.
Şiirinizi tam puanım ile selamlayıp antolojimdeki seçkin şiirler arasına alıyorum.
Her şey sizin ve sevdiklerinizin gönlüne göre olsun.
Sevgi ve saygılarımla.
Dr. İrfan Yılmaz. Bodrum.
evet. çok içten bir "YAKARIŞ" !Toplumun yüreğine girmeye çalışan içten duyguların bütünlüğü. Yaşadıkça ÖLÜM BİZLERLE DOLAŞMAZ MI! DOLAŞIYOR. BELKİDE AKLIMIZA BİLE GELMEZ AMA ECEL BU! Şairimiz zaman ister.. Haklı. Daha NE YAŞADIK NE GÖRDÜK! Vatan sevgisini, insanlık onurunu doyasıya tadalım " zaman ver " diyor haklı olarak. seve seve okunası değerli bir şiirdi. Kutlarım Kıymetli Kardeşimi. selam olsun.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta