Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Yağmurda duyuyorum,
Ayak tıkırtılarını,
Ey çocuk.
Mnik minik koşuyorsun,
Üzerin batmış belli,
Gerçi umurundamı varsa umudun,
Kapatma yüzünü,
Utanma,çekinme,
Engel değilim sana,
Çok belli yüzündeki,
Sahte tebessüm.
En son oyuncağınmı,
Kolunun altında,
Sıkı sıkı tuttuğun.
Ağlıyormusun,
Ey çocuk,
Bu seste ne,
Korkma fırtınadan,
Pır pır atan kalbin,
Minicik avuçlarındaki cesaretin,
Götürür seni her yere,
Kaybedecek neyin varki,
Ey çocuk,
Bakma sakın geriden geriye....
--
Çocuk sesini duyabilmek hayata güçlü bir tutunuştur.Kutluyorum şaireyi.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta