EY BENİM ALFABEM
Geleceğin güne kurdum zamanı
Çentik çentik canı hiçe saydım ben
Gözlerin bildim de sonsuz limanı
O hırçın ummanı hiçe saydım ben
Yıldızları söktüm önce şafaktan
Adın bulandı gök yüz mil uzaktan
Gönül pervazıma konan tuzaktan
Çok yılan çiyanı hiçe saydım ben
Katran gecelerde bes duam ismin
Yürek kıblemdeki tavaftı resmin
Bir yitik tebessüm gamzemde cismin
İnan ki Fizan'ı hiçe saydım ben
Dilimde kurşuni sözler gizlendi
Yudumladım yılgı solum közlendi
Şu beden kaç kere mevtle sözlendi
Şöhreti nişanı hiçe saydım ben
Ne bakir acılar tattı bak bu ruh
Eski nefes saklı şuramda metruh
Bir üflesem aşkla kahrolur güruh
Adıma fermanı hiçe saydım ben
Bulaştı saçına el'li bin şiir
Sayende aşk koktu şu küflü şehir
Kendini Nil sandı bir kuru nehir
Visale cihanı hiçe saydım ben
Gül-i ahmer midir şu senin kokun
Bahçıvan eyledi var ile yokun
Dil sükut makamı gel de bir dokun
Nice serdivanı hiçe saydım ben
Ey benim alfabem yedi bin dilim
Haziranda esen efsuni yelim
Yorgun tezenemde en titrek telim
Aşığı ozanı hiçe saydım ben
17.06.2025
Tuba Toprak
Kayıt Tarihi : 15.2.2026 18:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Uzun bir hasretin sonunda türlü türlü zorluklara rağmen bir çok tehlikeyi göze alarak hatta hiçe sayarak vuslat için çıkılan yolda kaleme alınan bir şiirdir. Tüm zorlu kavuşmaların bir hikayesi...




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!