Ey beni bilmeyenim, dili şen şakıyan bülbül, gözleriyse aşka lâl suskun
Bazen kalabalıklara girer bu adam, ister ki senli yalnızlığında kör kaybolsun
Aşk denen firarını demek ister sana, lâkin kelimeleri gözlerin kadar suskun
Gözleri gözlerine haykırır; ne olur bu defa yorgun kalbimin sesini duysun.
Der ki; gözleri sana bakarken öyle mahsun, kelimeleri boğazında yutkun
Sözlerimi versem diline, sana yazdıklarımı yüreğine ben gibi okurmusun
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta