Ey şafak vaktinde doğan güneşim
Seni seviyorum sözcüğü çıksa keşke dudaklarımın arasından ve kaybolsam bir korku sarmış gözlerinin içinde ve hissetsem avuçlarımı terleten sıcaklığı tâ içimde ama nafile şafak vaktinde doğan güneşim, ne olursun anla benim halimden ben acılar içinde bitmiş ve yorulmuş çilekeşim
Ey aşkına destanlar yazdığım ve yazacağım kalemim
Senin gülüşün altın bir tepsiyle sunulmasaydı bana ben hiç yazarmıydın senin adınla başlayan sözleri yüreğin kadar temiz sayfalara
Ey aşkımın en yumuşağı ve en derini
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta