her ağacın arkasından karşıma siz çıktınız
öylesine çoktunuz ki bunaldım yalnızlıktan
rüzgarınız esiyordu dağ taş deli gibi
savruldu kulelere dayadığım merdiven
her köşebaşından karşıma siz çıktınız
öylesine yoktunuz ki ağladım deliye döndüm
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Dağ taş bayır, dere tepe düz
Fırtına yağmur boran, kar dolu yağmur
Dere çay ırmak, göl deniz okyanus
Evvel zaman içinde nice insanlar
İnsan yalnızdır ama o kadar çok insan vardır ki
Evvel zaman içinde varlığı insanı bunaltır.
İnsan tabiatı doğal tabiattan daha vahim olaydır.
Her ağacın arkasında her köşe başında kendisi ve izi vardır.
Sayısız gitmeleri yalnız var olan insana büyük çekimdir.
Ve giden gökyüzünü atar öğle gider.
Evine giden bile ve şair gökyüzünü şiirle kaldırır.
Kitapla yerine kor. Ben böyle yorumladım.
Evvel zaman içinde geçmiş zamanların yükü masalla çocuklara.
Şiirle büyüklere açılım.
Ne anlatmış bu zat acaba? Ben bir türlü anlayamadım da?
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta