Evrenin Merkezi "yuva" Şiiri - Nur Koç

Annenin sesi, ruhunun beslendiği ilk an,
Babanın suskunluğu, varoluşun ilk felsefesi.
Kardeşlerin benzersizliği, saatin dişleri,
Aile — varoluşun ilk aynasıdır.

Kendini ait hissettiğin ilk yer,
Zaman geçse de en çok döndüğün yer.
Aynı yörüngede dönersin,
Farklı kaderlere yelken açarsın.

Felsefenin ilk sorusu düşer zihnine:
“Biz neden buradayız?”
Cevabı, sofrada birlikte oturduğunda an anlarsın.
Çünkü orası evdir.

Felsefe akılsa, aile vicdandır.
Evrenin merkezinde
Bir “yuva" vardır.
Aklın değil, vicdanın kurduğu düzende
Yuvanın sırrıdır aile.