Küçücük, minicik bir çocuk.
Fezâ’nın o uçsuz bucaksız zifiri karanlığında
Hiçbir şeyi olmayan ufacık bir çocuk.
Aciz mi aciz
Güçsüz mü güçsüz
Kimsesiz.
Hayatta yalnızca birkaç şeye sahip
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta