Donmuş bir kış günü evren yıldız kaynıyordu,
Her yıldız gelinlik giymiş dünyada,
Varlığını kanıtlarcasına kendi resmini kazıyordu.
Ayak seslerim ayak seslerimi çağırıyordu.
Yürüdüm,yürüdüm......
Yürüdükçe ve düşündükçe,
Evrenin içinde KAYBOLDUM! ! ! ! ! ......
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Varlığını kanıtlarcasına kendi resmini kazıyordu.
Ayak seslerim ayak seslerimi çağırıyordu.
çok kıymetli abimin anlam derinliği kokan usta kaleminden dökülen bu özgün şiire tam puanla candan tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta