Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Eskiden evlerde...
sevgiler kocaman,
kucaklar sıcacık,
öpücükler içtendi!
Şimdi......
Ev mi kaldı şimdi? !
*************
Çok anlamlı ve çok da güzel.
Beni yıllar öncesine götürdü.
Güzel dıygulardı.
Kutlarım.
Sevgiler saygılar.
Mehmet Nacar
Keşke hiçbirşey eskide kalmasa.. gönlüne sağlık arkadaşım harika yazmışsın.. teşekkürler.
Çok güzel sevgi bir nostaljisi yaşattınız bize. Bizim zamanımıda susmazdı yağmurlar, dolular armut gibi yağardı. Buzlar uzar ev saçaklarından kılıç gibi uzardı... Yeni olunca eski daha mı özlenir oluyor acaba.. Tebrikler
pardus : http://www.antoloji.com/zeynel_cebeci
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta